
Ode aan An...
Het moet ergens in de derde week van februari zijn geweest, toen An voor het eerst bij ons langskwam.
Begin januari had zij het hartverscheurende nieuws gekregen dat een sarcoom in de weke delen
haar leven aanzienlijk zou verkorten…
Met nog ‘een paar maanden tijd’ die ze had gekregen van de dokters, besloot ze te vechten… Voor zichzelf,
maar vooral voor haar kinderen. Tegelijkertijd nam ze het heft in handen om haar uitvaart tot in de puntjes
zelf te regelen… En als ik zeg ‘tot in de puntjes’, neem dat dan ook maar heel letterlijk…
Ik kende An van lokale evenementen. We woonden in hetzelfde dorp, en hadden elkaar wel al vaker vluchtig ontmoet, maar waren nooit verder gekomen dan dat… Achteraf gezien jammer… écht jammer…
Ze vertrouwde me ontzettend veel van haar wensen toe. Zo kwamen we samen niet alleen tot de keuzes
rond het drukwerk, maar bespraken we ook de keuze van de uitvaartondernemer, de afscheidslocatie, de spreker,
de muziek, de cateraar, ….
Zelfs de kleur van de bloemen en de tafellakens werd besproken.
An hield enorm van pioenen, en het cijfer 3 was heel erg belangrijk voor haar. De vormgeving van haar rouwbrief
en haar prentjes was dan ook heel snel klaar.
Ze wist duidelijk wat ze wou, maar ook heel erg wat ze helemaal niet wilde: foto’s!
Géén foto van haar op het prentje, noch tijdens de afscheidsplechtigheid…

Hoe ziek An ook was, de vriendschap die ze me de hele tijd gaf, was echt bewonderenswaardig. Zij was één van de mensen die mij – toen mijn man gezondheidsproblemen kende in de lente van dit jaar – heel erg steunde. Berichtjes, bezoekjes, een boeket zelf geplukte pioenen uit haar tuin… En dat terwijl ze zelf zó ziek was…
De zomer ging voorbij, en érgens was ik blij dat ik An niet hoorde… Dat betekende dat zij genoot van de zomer en het gezelschap van haar kinderen. En zo bleek het ook. Af en toe ontving ik een foto vanop een terrasje in De Haan, van haar tuin, of een berichtje dat aangaf dat het – naar omstandigheden – goed ging met haar.
Tot die ene donderdag in september… De 17e… De telefoon ging over, en toen ik An hoorde, sloeg mijn hart
een paar keer over… Zij belde vanuit UZ Gent met het nieuws dat zij was opgenomen na complicaties, en dat de tijd haar had ingehaald…
Omdat ze de afgedrukte proeven van haar rouwbrief nog graag wilde bekijken, spraken we af dat ik haar in de namiddag zou opzoeken, en haar rouwbrief en prentje zou meenemen. Toen ik haar op haar bed zag zitten, getooid in een felroze trui, bruingebrand en met haar korte haar, zag ze er nog even vurig uit als toen ik haar voor het eerst zag. Alleen… haar vechtlust was weg… Ze wist dat haar niet veel tijd meer restte…
Toen ze met haar ‘afscheidsmap’ op de schoot aan mij vroeg om alle mensen die haar afscheid vorm zouden geven, te contacteren, zei ze zelfs nog ‘ja, ik ga hier geen 3 weken meer zijn hé, Angélique!’
Het afscheid, dat ze zo tot in de puntjes had voorbereid, vond 1 week later plaats. De zon – die ze had gewenst op de dag van haar afscheid – was niet de ganse dag van de partij, maar om àl haar andere wensen te vervullen, hebben we samen met haar kinderen, ouders, broer, schoonzus en neven hemel en aarde verzet.
De kracht waarmee haar kinderen, haar familie en vrienden zich door de dag sleepten, blijft bewonderenswaardig. Hoe kan het ook anders? Dat was de kracht die An had doorgegeven tijdens haar laatste maanden. Die kracht, maar ook de vriendschap en liefde voor haar gezin en familie zullen mij voor altijd bijblijven.
Ik koester ze met trots in mijn hart.

An heeft me op haar eigen manier doen beseffen hoe waardevol het kan zijn om, wanneer je weet dat het levenseinde nadert, zelf de regie over je afscheid in handen te nemen. Niet alleen om je eigen wensen te laten respecteren, maar vooral om de mensen die je zo graag ziet, een stukje zorg en onzekerheid uit handen te nemen.
Want hoe verdrietig een afscheid ook is, niet meer hoeven twijfelen over wat mama, dochter of zus gewild zou hebben, kan misschien een klein beetje rust brengen op een moment waarop zoveel andere emoties overheersen.
Merci An, voor de lessen die je me leerde, zonder het zelf te beseffen.
Jammer dat onze tijd zo kort was, maar hij was enorm waardevol!
Ik zal jou en jouw geliefden nooit vergeten.